Αγανακτισμένοι και γραβάτες

gravataΤην άνοιξη του 2010 ο Γεώργιος Παπανδρέου, πρωθυπουργός και αρχηγός του ΠΑΣΟΚ τότε, με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, έκανε την ιστορική όπως αποδείχθηκε…υπέρβαση από το προεκλογικό “Λεφτά υπάρχουν” στην προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι τακτικοί αναγνώστες μας θα θυμούνται ότι η συγκεκριμένη εξαγγελία, με το υπέροχο φόντο του ιστορικού νησιού, ήταν το εισαγωγικό άρθρο της παρούσας ιστοσελίδας. Από τότε βέβαια πολύ νερό κύλισε στο ορμητικό ποτάμι της ιστορίας, αλλά και η δική μας οπτική εδώ, στο πρώην Memorandum Days, επηρεάστηκε από το ακούραστο σφυροκόπημα της καθημερινότητας και του χρόνου που γρηγορεί . Η πατρίδα έζησε τα δύο θερμά καλοκαίρια των “αγανακτισμένων”, που σημαδεύτηκαν από εκρήξεις βίας αλλά και από την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Οι γενικές συνελεύσεις στις πλατείες και η πολιτική μέσω των κοινωνικών δικτύων είναι οι νέες κοινωνικές διαδικασίες που “κατέκτησε” η γενιά μας, μέσα από τις ζυμώσεις αυτής της διετίας. Πολιτικά κόμματα, όπως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, κυριολεκτικά ξεπήδησαν μέσα από τις συγκεκριμένες διεργασίες. Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, που μαζί με τους ΑΝΕΛ , συγκροτούν σήμερα την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ωφελήθηκε τα μέγιστα από τα κοινωνικά δίκτυα και το κίνημα των αγανακτισμένων. Στην αντίπερα όχθη τα δύο κόμματα του πάλαι ποτέ δικομματισμού, κυριολεκτικά καταβαραθρώθηκαν με το ΠΑΣΟΚ να έχει υποστεί τις μεγαλύτερες απώλειες.

Όπως επισημάναμε και στο προηγούμενο άρθρο μας, εμείς πιστεύουμε ότι το φετινό καλοκαίρι είναι ένα ορόσημο, ότι δηλαδή η μνημονιακή εποχή τελειώνει. Στηρίζουμε αυτή την εκτίμησή μας στο ότι έχει ολοκληρωθεί πια στο μεγαλύτερό της βαθμό ή ψήφιση των  μνημονιακών πακέτων και στο επόμενο διάστημα το παιχνίδι θα μεταφερθεί στην λεγόμενη εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. Αυτό είναι το προνομιακό πεδίο των φιλελεύθερης παράταξης και του νέου προέδρου της Κυριάκου Μητσοτάκη. Μπορεί ο γόνος της παραδοσιακής πολιτικής οικογένειας να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό; Δεν το έχει αποδείξει ακόμη. Χρησιμοποιεί την γνωστή του ρητορική περί μείωσης του κράτους και εξαπολύει μύδρους όταν του δίνεται η ευκαιρία για το αναποτελεσματικό ελληνικό δημόσιο. Όμως το ελληνικό δημόσιο έχει περιοριστεί αρκετά στην προηγούμενη εξαετία και ένα μεγάλο κομμάτι από το χαμηλής εξειδίκευσης προσωπικό του είναι στα πρόθυρα της σύνταξης. Δεν φαίνεται λογικό να συνεχίζει κανείς αυτή την ρητορική.
Μήπως  μπορεί να αλλάξει την κατάσταση ο κος Τσίπρας; Ο σημερινός πρωθυπουργός κατάφερε μέσα στο 2015 να κερδίσει τρεις εκλογικές αναμετρήσεις και μάλιστα μία από αυτές ήταν ένα γκροτέσκο δημοψήφισμα στο ερώτημα του οποίου μας ζήτησε να ψηφίσουμε όχι και μετά εφάρμοσε το…ναι. Αν υπήρχε βραβείο πολιτικών ελιγμών στην ωραία μας χώρα, ο κος Τσίπρας νομίζω θα έπαιρνε το μεγάλο βραβείο όλης της μεταπολίτευσης. Έχει ξεπεράσει ακόμα και τον παλιό άρχοντα των τακτικισμών, τον αλησμόνητο Ανδρέα Παπανδρέου.

Με τόσα σπασίματα της μέσης για να “βγουν” οι, πολιτικές, χορευτικές φιγούρες, ο κος Τσίπρας το έχει το προβληματάκι του εδώ που τα λέμε. Τα μέτρα που αναγκάστηκε να ψηφίσει η “πρώτη φορά Αριστερά (με ολίγον τοπικό αντιμνημονιακό εθνικισμό του κου Καμμένου )”, δεν είναι καθόλου αστεία και πλήττουν πρωτίστως τους ψηφοφόρους του. Να σημειώσουμε εδώ ότι δεν είναι η δημοσιουπαλληλία ο βασικός κορμός των ψηφοφόρων του κου Τσίπρα, αλλά αυτή η ταλαιπωρημένη μεσαία τάξη του ιδιωτικού τομέα. Το πρόβλημα λοιπόν του κου Τσίπρα είναι ότι πρέπει να τρέξει γρήγορα διάφορα πρότζεκτ και μεταρρυθμίσεις, με ή χωρίς εισαγωγικά, ώστε να περάσει ο ιδιωτικός τομέας ξανά στον κύκλο της φτηνής χρηματοδότησης από την ευρωτράπεζα. Επίσης να αρχίσει να μοιράζει τα φρέσκα ευρώ που του έχει τυπωμένα ο κος Ντράγκι από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης. Δύσκολοι συνδυασμοί και για να είμαστε σαφείς τίποτα απολύτως δεν πρέπει να πάει στραβά στην χώρα μέχρι το τέλος της χρονιάς. Πολλοί προδικάζουν ότι η κυβέρνηση θα καταρρεύσει μέσα στο 2016, κάπου το φθινόπωρο. Έχουμε τώρα και το κίνημα της γραβάτας, η αλλιώς το κίνημα “Παραιτηθείτε”, που θυμίζει την αντίδραση των αστών υποστηρικτών του στρατηγού Ντε Γκώλ, στο ξέσπασμα του Γαλλικού Μάη. Με όλα αυτά δύσκολα ο κος Τσίπρας θα προχωρήσει σε ριζικές τομές, αν αυτές χρειάζονται. Θα προτιμήσει να τις αφήσει στον πιθανό νικητή των επόμενων εκλογών, κο Μητσοτάκη. Αυτό που πιθανότατα θα κάνει είναι κινήσεις τακτικής. Εκλογικός νόμος, διαφθορά, συνταγματική αναθεώρηση και η ατζέντα θα μεγαλώσει μέσα στο καλοκαίρι. Γι αυτό και μεις θα αρνηθούμε αυτή τη φορά να κάνουμε προβλέψεις. Απλά θα σημειώσουμε κλείνοντας, ότι η ανάλυση της πανωλεθρίας του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, μπορεί και να μην ευσταθεί. Γιατί μπροστά στην κάλπη ο ψηφοφόρος του θα πρέπει να τον αντικαταστήσει με κάποιον άλλο και εκεί υπάρχει το πρόβλημα. Με ποιον; Καλή ερώτηση, αλλά η απάντηση αργεί ακόμα. Όσο για τις μεταρρυθμίσεις ε καλά, η απάντηση είναι εύκολη. Αυτές τις διατάζει το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο στην μικρή του επαρχία που λέγεται Ελλάδα. Καλό καλοκαίρι!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.