Άντε γιατί άντε άντε

ert1Τσαχπινογαργαλιάρες μου εσείς και μπρουτάλ αντράκια, τουιτεράδες και λιγούρηδες του facebook, μπράβο σας, διαπρέψατε και πάλι. Σας συμπαθώ άλλωστε, είμαι ένας δηλωμένος φάν της διαδικτυακής αναρχίας η οποία όμως δεν είναι και τόσο αναρχία, καθώς ο μεγάλος αδερφός σας έχει μαντρωμένους μια χαρά και σας παρακολουθεί κανονικότατα :). Αλλά που καιρός για τέτοια, εδώ ο κόσμος καίγεται…
θα σας τα πω λοιπόν ευθέως και σύντομα γιατί ξέρω, μου κουράζεστε με τόσο “tweet tweet” που καταναλώνετε. Ήμουν μαζί σας από την πρώτη στιγμή.

Έβαλα και το streaming της ΕΡΤ στο blog μου ως όφειλα και παρακολούθησα και την αγωνιώδη προσπάθεια των εργαζομένων της ΕΡΤ που οργάνωσαν μια πραγματικά μαραθώνια μετάδοση. Κι ήρθαν όλες οι φυλές των Αθηνών που τόσα χρόνια τις τάιζε η στοργική Big Mama ΕΡΤ να βάλουν ένα χεράκι, τώρα που χαλάει το μαγαζί. Είμαι και ‘γω σαραντάρης και βάλε και την καταλαβαίνω πολύ καλά τη γενιά που διαμαρτύρεται τώρα στην ΕΡΤ. Έφηβος ακόμα, κοιμόμουν κάθε βράδυ συντροφιά με το κινέζικο ραδιοφωνάκι, ακούγοντας συχνά εξαιρετικές θεατρικές παραστάσεις. Έψαχνα το δεύτερο πρόγραμμα για να ανακαλύψω καινούριους ήχους τότε, στα χρόνια του 80. Ακόμα και την ελληνική δισκογραφία, που τότε ήταν ρωμαλέα, από το ραδιόφωνο τη μαθαίναμε. Υπήρξα πραγματικός θαυμαστής του κρατικού ραδιοφώνου και της τεράστιας προσφοράς του στον τόπο μας. Αλλά και η δημόσια τηλεόραση κυριαρχούσε απόλυτα στα νοικοκυριά από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο. Ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί δεν υπήρχαν και φυσικά ούτε νυχτερινό πρόγραμμα. Το πρωί ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ ξεκινούσαν με τον εθνικό ύμνο και το πρόγραμμα έκλεινε λίγο μετά τα μεσάνυχτα με τον ίδιο τρόπο. Κάθε Κυριακή έκαναν εκπομπή οι παπάδες και οι ένοπλες δυνάμεις. Απλά και νοικοκυρεμένα. Κάτι σαν πατριδογνωσία από τα VHF.

Από τότε άλλαξαν πολλά φυσικά και όλοι εμείς, η γενιά που χόρεψε “τα πιο ωραία λαϊκά σε σπίτια με μωσαϊκά”, είμαστε μπερδεμένοι και φοβισμένοι. Ο κόσμος που γνωρίζαμε γκρεμίζεται διαρκώς και

δεν φαίνεται ακόμα τι καινούριο μπορεί να γεννηθεί. Που είναι τα κονέ μας; Το νοικάκι από το διαμέρισμα της συζύγου; Οι καρέκλες για τις οποίες προετοιμάζονταν οι πιο φιλόδοξοι από μας; Όλα δείχνουν ετοιμόρροπα και ανασφαλή στην πατρίδα μας, ζούμε χωρίς ελπίδα πια . Η νεότερη γενιά, με πολύ διαφορετικές παραστάσεις και τσακισμένη από την ανεργία, δεν μας ακολουθεί, φαίνεται να απέχει ολοκληρωτικά από τα τεκταινόμενα.

Και το λουκέτο στην ΕΡΤ δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία φυσικά, απλά εμείς αδιαφορήσαμε. Μήνες τώρα μαινόταν ένας πόλεμος στο ραδιομέγαρο με επαναλαμβανόμενες και πολυήμερες απεργίες. Δυστυχώς οι συνδικαλιστές δεν την διάβασαν πολύ καλά την παρτίδα, υποτίμησαν το γνωστό πατερναλισμό της ελληνικής δεξιάς αλλά και τα σοβαρά αδιέξοδα που αντιμετωπίζει το πολιτικό προσωπικό. Δεν θά ήθελα όμως να είμαι και αυστηρός μαζί τους καθώς μερικές φορές, συμβαίνει στην ιστορία, κάποιες γενιές να παραλαμβάνουν μια παρτίδα απλά για να τη χάσουν. Οι απελπισμένοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, που ξαφνικά είδαν το πάτωμα να υποχωρεί κάτω από τα πόδια τους, είναι σε δεινή θέση και ακριβώς σε μια κίνηση απελπισίας έκαναν κάτι αδιανόητο πριν λίγο καιρό. Αντέδρασαν στο πραξικοπηματικό κατέβασμα του “γενικού” και άνοιξαν το ραδιομέγαρο στο κοινό, μας πρόσφεραν πρόγραμμα χωρίς διαφημίσεις, προσπαθώντας να μας υπενθυμίσουν την προσφορά τους στη σύγχρονη Ελλάδα. Πάντως έχω να κάνω μια μικρή παρατήρηση, με όλο το σεβασμό στον αγώνα τους. Θα προτιμούσα να μην ξαναπαίξουμε και πάλι τόσο πολύ τον Ξυλούρη, τον Θεοδωράκη και τον Βάρναλη, με τους οποίους μεγάλωσα και τους υπεραγαπώ.Η σύγχρονη Ελλάδα είναι πολύ διαφορετική από τον “βασανισμένο λαό” που εξυμνούσε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Με τους καλλιτέχνες μας θα είμαι πιο αυστηρός. Κάπως στην κοσμάρα τους τους βλέπω. Απορώ, ακόμα η ΑΕΠΙ τους ταΐζει τόσο καλά; Που είναι τα νέα ρεύματα που θα εκφράσουν την εποχή μας; Πού είναι η έμπνευση; Πάλι τα παλιά θα ξαναπούμε; Προτείνω άμεση απομάκρυνση από τα πάνελ και τα media, επιστροφή στην πραγματική καλλιτεχνική δημιουργία. Το έχουμε ανάγκη όσο και το οξυγόνο που αναπνέουμε.

Και το πολύχρωμο πλήθος του Ελληνικού διαδικτύου; Τα τρολάκια, οι ατακαδόροι, οι ναρκισσιστές του facebook που κανείς δεν διαβάζει τις σπουδαίες τους εμπνεύσεις; Όλοι μας προσήλθαμε, να βάλω και τον εαυτό μου, κανείς δεν είναι υπεράνω, είπαμε τον καλό μας λόγο, κάναμε το κομμάτι μας, πειράξαμε και καμιά γκόμενα, διαδώσαμε ένα μήνυμα αντίστασης στην σιωπηλή κοινωνία μας. Αρκεί αυτό; Όχι,καθόλου μα καθόλου. Όσο δεν αρκούν τα κοινωνικά παντοπωλεία και οι τράπεζες χρόνου, δανεικά τα λέγαμε στο χωριό κυρία μου, ακόμα λιγότερο, γιατί εσύ παλικαρά μου δεν σηκώθηκες κάν από τον καναπέ σου, από όπου εκτόξευσες τις χάι τεκ μεγαλοστομίες σου. Και συ γκομενάρα μου πόσες υπερηψηλές εμπνεύσεις θα μου τουιτάρεις πια, πακεταρισμένες μαζί με τα ψώνια σου; Δεν αντέχω άλλο, δεν αντέχω σου λέω. Ούτε το πρόβλημα της κυτταρίτιδας σου μπορώ να αντιμετωπίσω πια, μου τη σπάς.

Τι να κάνουμε λοιπόν. Εδώ αγαπητέ μου ηδονοβλεψία του διαδικτύου, μια ματιά την ρίχνεις στα ξώβυζα,ε, 🙂 αρχίζει μάλλον ένα άλλο άρθρο. Θα προτιμούσα μάλιστα να το σκεφτείς λιγάκι μόνος σου, όχι αμέσως πόστ, εντάξει; Κι έπειτα, που ξέρεις; Μπορεί με λίγη σκέψη να σφίξουν και στο τέλος οι κ…. Καλοκαίρι έρχεται άλλωστε. Άλλα δεν έχω να πω σήμερα. Αρκετά.
Άντε, γιατί άντε άντε.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.