Οι απολιτίκ

 

Στις τελευταίες δημοσκοπήσεις καταγράφεται συστηματικά μια τάση υπερψήφισης του κόμματος του…κανένα. Εδώ θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τον τρόπο που σκέπτονται αυτοί οι συμπολίτες μας.
Απολιτίκ: μια κοινή λέξη σε κάποιες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, που επέστρεψε στα νέα ελληνικά ως αντιδάνειο. Η ρίζα της έρχεται από την αρχαία ελληνική πόλις, από όπου οι λατίνοι παρήγαγαν το politicus. Ο politicus άνθρωπος μεταφέρθηκε σαν έννοια σε όλες τις λατινογενείς ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, όπως είναι τα αγγλικά και τα γαλλικά. Με το πέρασμα του χρόνου “πολιτίκ” έγινε που αυτός που ασχολείται με τα κοινά, ένας μάλλον στενός ορισμός σε σχέση με την αρχαιοελληνική καταγωγή της λέξης. Σύμφωνα με αυτή τη σύντομη εισαγωγή, ακολουθώντας το στενό ορισμό των καιρών μας, “α-πολιτίκ” είναι αυτός που δεν ασχολείται με τα κοινά.


Βέβαια στην θολή εποχή της ελληνικής μεταπολίτευσης είχαμε την τάση να συγχέουμε τον απολιτίκ με τον δεξιό. Μόνο που εδώ προκύπτει το ερώτημα. Δηλαδή ο αριστερός, είναι πιο πολιτικό ον από τον δεξιό; Όχι φυσικά, ο συντηρητισμός ή ο φιλελευθερισμός είναι πολιτικές και μάλιστα επιθετικές, με ιδεολογικό περιεχόμενο και πρακτική εφαρμογή. Απλά στη σύγχρονη Ελλάδα ο “δεξιός” συγχέεται ακόμα με κάθε ένα που συμπλέει με το σύστημα, κάθε ένα που αποφεύγει να δηλώσει την άποψή του. Ενδιαφέρουσα είναι η συζήτηση που ακολουθεί τον ορισμό του λήμματος στην εξαιρετική ιστοσελίδα slang.gr . Σκέπτομαι μερικές φορές πως θα μας αντιμετωπίσει ένας ξένος αναγνώστης, διαβάζοντας τέτοιες αναλύσεις, όταν δεν γνωρίζει το ιστορικό υπόβαθρο που έχει δηλητηριάσει το συλλογικό μας υποσυνείδητο. Θα πρέπει αλήθεια να μελετήσει, ο καλόπιστος ξένος, την ιστορική εξέλιξη του νεοελληνικού έθνους και να σταθεί ιδιαίτερα στις παρατεταμένες περιόδους εθνικού διχασμού που αυτό έχει βιώσει. Ειδικότερα μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η ελληνική κοινωνία χωρίστηκε και πάλι στα δύο, επανατοποθετώντας τον παλιό διχασμό βενιζελικών και αντιβενιζελικών στο πιο μοντέρνο δίπολο Αριστερά – Δεξιά, οδηγούμενη σε ένα αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Δίπλα στην προφανή βιαιότητα του πραγματικού πολέμου, στο ιδεολογικό πεδίο στήθηκε ένας δυνατός μηχανισμός προπαγάνδας και εξαναγκασμού.

Στην καταθλιπτική αυτή πραγματικότητα δεν υπήρχε πεδίο διαφωνίας και συγκερασμού αντίθετων απόψεων μέσα από τις δημοκρατικές διαδικασίες. Αυτός που έφερνε αντιρρήσεις ήταν εύκολο να χαρακτηριστεί σαν “κομμουνιστής”. Ένας τέτοιος χαρακτηρισμός μπορούσε να έχει σοβαρές συνέπειες, ιδιαίτερα για ένα νέο άνθρωπο που ξεκινούσε τότε τη ζωή του. Φάκελος στην ασφάλεια, αποκλεισμός από τις ευκαιρίες για δουλειά ήταν μερικές μόνο από τις συνέπειες. Μάλιστα στο αυτονόητο της ιδεολογικής τρομοκρατίας, συμπλεκόταν και η μάλλον καθυστερημένη δομή της ελληνικής κοινωνίας με την οικογενειοκρατία και το σόι να παίζουν κυρίαρχο ακόμα ρόλο στην οργάνωσή της. Αρκούσε ένας μέλος μιας οικογένειας να σταμπαριστεί σαν αριστερός, για να κολλήσει σε ολόκληρη την οικογένεια, σαν ιός, ο χαρακτηρισμός. Οι άνθρωποι όμως έπρεπε να επιβιώσουν, να έχουν δουλειά, ψωμί, όλα αυτά τα “αυτονόητα”. Έτσι λοιπόν αναπτύχθηκε ένας αμυντικός μηχανισμός, ένας κοινωνικός αυτοματισμός αν μου επιτρέπεται να το θέσω έτσι, που δίδασκε τους νέους ανθρώπους να αποφεύγουν την πολιτική γενικά. “Να μην ανακατεύεσαι, να κυττάς τη δουλειά σου, να μη μιλάς για πολιτική κ.λ.π “ Σας είναι γνωστά όλα αυτά; Αυτό ήταν το κλίμα της μεταπολεμικής κοινωνίας μέχρι ακόμα και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. . . Όσοι ασχολούνταν με την πολιτική ήταν ύποπτοι εξ ορισμού από την κυρίαρχη ιδεολογία. Ιδιαίτερα αν είχαν την “κακή” ιδέα να εκφράσουν αντιρρήσεις. Η επταετής χούντα ήρθε μάλιστα σαν το κερασάκι στην τούρτα να αναβιώσει και πάλι τον διχασμό, ακριβώς τη στιγμή που υπήρχαν δυνατότητες να ξεπεραστεί, να επιβάλλει και πάλι, αγριότερο αυτή τη φορά, τον ιδεολογικό εξαναγκασμό. Τα δραματικά αποτελέσματα μας είναι βέβαια γνωστά. Αυτοί οι ίδιοι οι υπερεθνικιστές χουντικοί, συνέβαλλαν τα μέγιστα στην ουσιαστική συρρίκνωση του ζωτικού χώρου της ελληνικής γλώσσας, άρα και της εθνικής μας οντότητας. . Μια βόλτα ως την κατεχόμενη Αμμόχωστο θα πείσει και τον πιο δύσπιστο…

Φτάνοντας λοιπόν προς το τέλος του άρθρου μας ας ανακεφαλαιώσουμε. Αυτοί που δεν ασχολούνται με τα κοινά στην πατρίδα μας δεν είναι όλοι απολιτίκ. Οι περισσότερο διατηρούν μια υπολογισμένα ουδέτερη στάση, καθώς με το γνήσιο λαϊκό τους ένστικτο καταλαβαίνουν ότι τα μεγάλα κόμματα όταν πλησιάζουν στην εξουσία αρχίζουν, συνήθως,  να μοιάζουν  στην συμπεριφορά τους αλλά και στην πολιτική πρακτική. Από μικροπολιτικό συμφέρον λοιπόν και επειδή έτσι γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές νεοελλήνων, δεν “εκδηλώνονται” παρά περιμένουν την τελευταία στιγμή, πολλές φορές, να δουν κατά που φυσάει ο άνεμος για να τον ακολουθήσουν. Είναι η περίφημη μεσαία τάξη στην Ελλάδα, αυτή που συνήθως ανεβοκατεβάζει τις κυβερνήσεις και την στόχευαν όλα τα κομματικά επιτελεία μέχρι τώρα. Μέχρι που με την δήθεν “απολιτίκ” συμπεριφορά της έφθασε στο σημείο να επιλέγει κακούς ηγέτες και τη συνέχεια την γνωρίζετε. Ήρθαν οι πολύ σκληροί να επιβάλλουν την τάξη στο εγωκεντρικό, ιστορικό μας έθνος. Μπήκαμε στην εποχή του Μνημονίου. Η μεσαία τάξη μας είναι αυτή που πλήττεται τώρα και οι παλιοί μύθοι καταρρέουν καθημερινά.Οι απολιτίκ αγαπητοί αναγνώστες υπάρχουν στην Ελλάδα. Μόνο που είναι πολύ λίγοι. Οι περισσότεροι είναι πολιτίκ. Ή αν τολμήσουμε να εισάγουμε ένα νεωτερισμό, μικροπολιτίκ. Ότι κι αν αυτό σημαίνει.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.