Cogito ergo sum

descarte2Σα να παρατράβηξαν οι διακοπές σου φέτος Κε Τάκη μας, πάνε σχεδόν έξι μήνες που δεν έδωσες σημεία ζωής . Πολλοί από τους αναγνώστες μας αισθάνθηκαν μάλλον ανακουφισμένοι, γιατί πίστεψαν ότι μας απάλλαξες από την θλιβερή σου παρουσία. Φεύ, φρούδες οι ελπίδες . Σαν τον Φοίνικα που αναγεννάται από τις στάχτες του, επέστρεψες και πάλι, μέσα στο καταχείμωνο. Έχεις μεταμορφωθεί πλέον σε κανονική περσόνα του οκνηρού μας δικτυακού τόπου και έχεις κι εσύ τον δικό σου ρόλο να παίξεις στην μικρή αυτή γωνιά του διαδικτύου. Ευτυχώς όμως, δεν θα παραμείνεις μόνος για πολύ, καθώς και άλλοι χαρακτήρες θα παρελάσουν φέτος από τις σελίδες μας. Θα χρειαστεί όμως να περιμένετε λίγο, αγαπητοί αναγνώστες, μέχρι να “ζωντανέψουν”. Για την υπόλοιπη ύλη μας θα συνεχίσουμε τα γνωστά, θα παιδευτούμε με τα χρονογραφήματα, θα συμπληρώσουμε άρθρα σε μερικές από τις δημοφιλείς κατηγορίες του blog. Κάποιες αισθητικές βελτιώσεις θα έρθουν επίσης σύντομα. Η συχνότητα των δημοσιεύσεων θα είναι ένα άρθρο την εβδομάδα, τουλάχιστον αυτό θα προσπαθήσουμε καθώς, μην ξεχνάτε, πρόκειται για μια ερασιτεχνική προσπάθεια και γι αυτό θα σας παρακαλούσαμε να είσαστε επιεικείς με τις τυχόν ασυνέπειες.

Δεν θα σας κουράσουμε όμως περισσότερο με τα σχέδιά μας, προτιμάμε να τα δείτε και να τα κρίνετε στην πράξη. Θα προχωρήσουμε γρήγορα σε μια αναφορά για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, κατά το προηγούμενο εξάμηνο της απουσίας μας. Αν περιμένετε όμως κάποια εμβριθή ανάλυση, μάλλον θα απογοητευτείτε, καθώς το σημερινό μας άρθρο είναι σχεδιασμένο να είναι πολύ σύντομο. Όχι γιατί δεν υπάρχουν λόγια να ειπωθούν, αλλά γιατί ίσως δεν έχουν και τόση σημασία. Σε ότι αφορά τουλάχιστον την Ελλάδα, τίποτα συγκλονιστικό δεν συμβαίνει. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για την διεθνή κατάσταση, που θα σχολιάσουμε όμως σε άλλο άρθρο. Θα είχε, ίσως, κάποιο νόημα να επισημάνω ότι πέντε χρόνια πριν, που γεννήθηκε η ιδέα του παρόντος blog, δεν μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε ότι η κατάσταση στην Ελλάδα θα τράβαγε τόσο πολύ, ότι πέντε χρόνια μετά θα φτάναμε αισίως στο Μνημόνιο 3, με ότι αυτό συνεπάγεται για την αμυνόμενη πατρίδα. Στην ασήμαντη αυτή “γωνιά” του διαδικτύου, αναρωτηθήκαμε πολλές φορές ποιες λέξεις να χρησιμοποιήσουμε, πως να περιγράψουμε τους καιρούς μας, διαλέγοντας προσεκτικά τις λέξεις, πως να καθαρίσουμε το μυαλό μας από τα στερεότυπα και τις τυμπανοκρουσίες της μιντιακής εποχής μας. Δεν είναι και τόσο απλό στην πράξη, για να μοιραστούμε μαζί σας κάποιες από τις ενδόμυχες σκέψεις μας κατά την πολύμηνη αυτή αργία. Αλλά ας σταματήσουμε εδώ. Καθώς ο “τρελλός” χορός της κατάλυσης των “κεκτημένων” της μεταπολίτευσης συνεχίζεται ακάθεκτος, ανάμεσα σε ψέμματα και υποσχέσεις, οικονομική ένδοια και ένδοια ιδεών, εμείς θα παραφράσουμε λίγο το Cogito ergo sum, του Renė Descartes. Μπλογκάρω άρα υπάρχω.

Καλή χρονιά και ευτυχές το 2016.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.