Πόκερ στην χερσόνησο της Κορέας

South Korea

Το διπλωματικό “ψυχόδραμα” στην χερσόνησο της Κορέας καλά κρατεί. Μόλις χθες ο εκπρόσωπος του Βορειοκορεατικού υπουργείου Εξωτερικών απέρριψε για άλλη μια φορά την διακοπή του πυρηνικού προγράμματος της χώρας, καταγγέλλοντας την επέκταση των κυρώσεων κατά της Βόρειας Κορέας και των εταιρειών της. Μόνιμη απαίτηση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ είναι η κατάργηση ή ο μέγιστος έλεγχος του πυρηνικού τηςπρογράμματος , ώστε να αποδομήσει την δυνατότητα κατασκευής πυρηνικής βόμβας από το καθεστώς της Πιονγκ Γιανγκ. Αλλά από το 2006 η ηγεσία της Βόρειας Κορέας αντιστέκεται συστηματικά στις διεθνείς πιέσεις.

 

“Η απόφαση για την επιβολή των κυρώσεων είναι μια πανούργα εχθρική πράξη με στόχο να περιορίσει την ανάπτυξη πυρηνικών δυνάμεων από την Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας, αφοπλίζοντάς την και προκαλώντας της οικονομική ασφυξία.Όποιες κυρώσεις και πιέσεις κι αν ακολουθήσουν, εμείς δεν θα εγκαταλείψουμε τον δρόμο της ανάπτυξης πυρηνικών δυνάμεων, ο οποίος επελέγη για να υπερασπιστούμε την κυριαρχία της χώρας και το δικαίωμά της να υπάρχει, και θα προχωρήσουμε προς την τελική νίκη”

 

Αυτή ήταν η δήλωση του Βορειοκορεάτη διπλωμάτη. Αν αφήσουμε κατά μέρος την πομπώδη διατύπωση περί “τελικής νίκης”, που είναι συνήθης τρόπος έκφρασης του συγκεκριμένου καθεστώτος, μπορούμε να προχωρήσουμε και να εξετάσουμε προσεκτικότερα την ουσία της διπλωματικής αυτής διατύπωσης.

Ας εξετάσουμε λοιπόν τα ιστορικά δεδομένα. Από την εποχή της κατασκευής της πρώτης ατομικής βόμβας, στο τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, μόνο μία χώρα έχει αποτολμήσει να την χρησιμοποιήσει. Πρόκειται για τις ΗΠΑ, που έριξαν δύο ατομικές βόμβες στην σχεδόν ηττημένη Ιαπωνία, για να τελειώσουν στα γρήγορα την τελευταία πράξη του πολέμου, την μάχη του Ειρηνικού, και για να αποφύγουν επίσης μια αιματηρή απόβαση στα Ιαπωνικά νησιά. Αυτή η χώρα εμφανίζεται σήμερα ως ο παγκόσμιος τιμητής, ο διεθνής χωροφύλακας που αποφασίζει πια χώρα είναι “ώριμη” και ποια “ανώριμη” να κατέχει πυρηνικά όπλα.

Η ιστορία των κυρώσεων δεν είναι καινούρια. Άφθονες συζητήσεις έχει προκαλέσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, στο οποίο ηγείται μια ελίτ σιιτών κληρικών, που είναι δυσάρεστη και αυτή στο State Department και στα think tanks της Washington DC.

Αντίθετα κανείς δεν φαίνεται να προτείνει κυρώσεις ή να ασκεί πιέσεις σε μια άλλη μεγάλη μουσουλμανική χώρα, το Πακιστάν, που κατέχει ατομική βόμβα, ενώ δεν φημίζεται για την δημοκρατική της σταθερότητα, ούτε για την ευημερία της. Και πολλά άρθρα κυκλοφορούν στο διαδίκτυο που αναφέρουν ότι το κράτος του Ισραήλ κατέχει επίσης μυστικά πυρηνικές κεφαλές, ενώ έχει παραδεχτεί την κατοχή και χρήση πυρηνικού αντιδραστήρα, για ειρηνικούς σκοπούς.

Η φύση της πυρηνικής ενέργειας είναι τέτοια, που γίνεται πειρασμός για κάθε χώρα που κατέχει την τεχνολογία της, να δοκιμάσει οπλισμό πυρηνικών κεφαλών σε πυραύλους. Πολλά κράτη μπορούν να το προσπαθήσουν σήμερα, ενώ παράγουν ταυτόχρονα ηλεκτρική ενέργεια στο νόμιμο πυρηνικό αντιδραστήρα τους. Δεν πρόκειται φυσικά για μια απλή μετατροπή. Είναι όμως εφικτή, αν ένας κράτος έχει πρόσβαση ή μπορεί να κατασκευάσει μόνο του τον κατάλληλο εξοπλισμό.

Η χρήση της πυρηνικής ενέργειας ωφέλησε πολλά έθνη, που βρήκαν έτσι πρόσβαση σε φτηνή “καθαρή” ενέργεια. Όμως η πυρηνική ενέργεια παράγει ραδιενεργά απόβλητα που αποδομούνται πολύ αργά και τα ρίχνουμε στα βάραθρα των ωκεανών ή τα θάβουμε βαθιά μέσα στα παλιά ορυχεία. Όταν συμβαίνουν ατυχήματα στους πυρηνικούς αντιδραστήρες, η ραδιενεργή ρύπανση που ακολουθεί προκαλεί δυσβάστακτο κόστος στην υγεία των ανθρώπων και διαταράσσει την ισορροπία του οικοσυστήματος . Η δυνατότητα επίσης παραγωγής πυρηνικών όπλων καθιστά το μέλλον των ανθρώπινου είδους αβέβαιο, καθώς οδηγεί σε μια παράλογη ισορροπία του τρόμου ανάμεσα στα έθνη. Ωστόσο το Βορειοκορεατικό καθεστώς έχει δίκιο στην άρνησή του να υποταχθεί στις κυρώσεις του ΟΗΕ. Κανένα έθνος, όσο ισχυρό κι αν είναι, δεν έχει το δικαίωμα να διατηρεί αποτρεπτική ισχύ τέτοια, ώστε να είναι ικανή να καταστρέψει τον ανθρώπινο πολιτισμό.  Έστω κι αν ένα έθνος μόνο διατηρεί αυτή την ισχύ, τότε όλα τα έθνη θα έπρεπε να έχουν το ίδιο δικαίωμα, ανεξάρτητα από τον αν είναι αρεστό ή όχι το σύστημα διακυβέρνησής τους.

Όλες οι κοινωνίες του πλανήτη θα έπρεπε να ορθώσουν το ανάστημά τους και να ζητήσουν την πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών όπλων, όπως (σχεδόν) ισχύει για τα χημικά όπλα. Τέτοιου είδους όπλα θα έπρεπε να τεθούν υπό την εποπτεία όλων των εθνών και να αποθηκευτούν για να χρησιμοποιηθούν σε ακραίες περιπτώσεις, όπως θα ήταν η εκτροπή κάποιου αστεροειδούς ή για να αποτρέψουν την απειροελάχιστη πιθανότητα εισβολής εξωγήινου πολιτισμού. Απίθανα σενάρια τελικά, αλλά ας κρατήσουμε την τεχνογνωσία. Τα πυρηνικά όπλα μπορούν τέλος να χρησιμοποιηθούν με διάφορους τρόπους, στην αναπόφευκτη εξάπλωση του ανθρώπινου είδους στο διάστημα.

Ας ζητήσουμε λοιπόν από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ την πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών όπλων. Το δεσποτικό καθεστώς της Πιονγκ Γιανγκ θα μπορούσε να απαντήσει με μια τέτοια πρόταση στις διεθνείς πιέσεις. Αν υπάρχει κάποια ειλικρίνεια στις αντιδράσεις του.

https://goo.gl/jEg78M

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.