Μαγκούρα vs Ελλάδας

anadromikaΔεν είναι μακρινές, αγαπητοί μας αναγνώστες, οι εποχές που ο Ανδρέας Παπανδρέου εκφωνούσε πύρινους λόγους από τα προεκλογικά μπαλκόνια για την Ελλάδα των μη προνομιούχων, για τα περήφανα γηρατειά, που δούλευαν όλη τους τη ζωή χωρίς ασφάλεια και ένσημα. Κατά την περίοδο της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, που με μια λέξη αποκαλούμε σήμερα μεταπολίτευση, συνεχίστηκε η ώσμωση των κοινωνικών τάξεων γύρω από το ασφαλιστικό σύστημα. Η πιο εμβληματική ίσως σύγκρουση ήταν αυτή που προέκυψε μετά τις εκλογές του 2000, όταν η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση Σημίτη προσπάθησε να περάσει την λεγόμενη ασφαλιστική μεταρρύθμιση Γιαννίτση.
Άστραψαν και βρόντηξαν τα συνδικάτα, ογκώδεις διαδηλώσεις στο κέντρο της πρωτεύσας και το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι η, δυσάρεστη για τα ρετιρέ κυρίως, μεταρρύθμιση δεν πέρασε.
Πέρασαν όμως και τα χρόνια και φτάσαμε έτσι στην 5η χρεοκοπία του Νεοελληνικού κράτους, στους λιγότερο από δύο αιώνες ύπαρξής του.

Τα μνημόνια που έφερε η χρεοκοπία μας, συμπαρέσυραν και το ασφαλιστικό σύστημα. Οι δανειστές της χώρας επέβαλαν σκληρές περικοπές στις συντάξεις και τους μισθούς, τέτοιες που καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν μπορούσε να περάσει. Παρ όλα αυτά η συνταξιοδοτική δαπάνη του Ελληνικού κράτους χαρακτηρίζεται υψηλή, με βάση τις μελέτες, ακόμα και μετά το νόμο Κατρούγκαλου. Το Ελληνικό χρέος είναι υψηλότατο, πάνω από το 180% του ΑΕΠ και σε απόλυτα νούμερα, πάνω από 300 δις ευρώ. Η χώρα δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει πρόσβαση στον κανονικό δανεισμό του διεθνούς συστήματος, που δίνει φτηνό χρήμα σε χώρες με πολύ χαμηλότερο δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης, όπως η Βουλγαρία.
Κι όμως τα περήφανα γηρατειά, η γενιά που οδήγησε την πατρίδα στην χρεοκοπία, συνεχίζει ανένδοτη τις παλιές της συνήθειες. Τι κι αν τα μαλλιά άσπρισαν, τι κι αν τα εγγόνια τους δεν βρίσκουν δουλειά, τίποτα δεν τους σταματά. Συνεπικουρούμενοι από στρατιές νομικών, ενημερωμένοι στα άδεια τους πρωινά από λαϊκιστές δημοσιογράφους, επιτίθενται στο πρωτογενές πλεόνασμα που η πατρίδα πέτυχε με μεγάλες θυσίες.

anadromika
Καταθέτουν προσφυγές
στο Συμβούλιο Της Επικρατείας, αιτήσεις κατά χιλιάδες στον ΕΦΚΑ, ζητώντας αναδρομικά πίσω τις περικοπές των τριών μνημονίων. Δύσκολο πολύ το σημερινό μας άρθρο, πράγματι. Πως μπορεί κανείς να αρνηθεί στους απόμαχους της ζωής την επιστροφή των εισφορών τους. Ναι ακούγεται δίκαιο και όποιος επιχειρηματολογεί ενάντια, φαίνεται ανάλγητος.
Κι όμως δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Πως ένας συνταξιούχος των 50 ετών, προερχόμενος ίσως από μια ΔΕΚΟ, μπορεί να διεκδικεί αναδρομικά όταν γνωρίζει ότι πρόσφατα καταργήθηκε το ΕΚΑΣ, που χορηγούσαμε στους χαμηλοσυνταξιούχους, σε αυτούς που δεν μπορούν να επιβιώσουν με 280 ή 300 ευρώ σύνταξη. Τι εφάπαξ έλαβε, ποιες είναι ακόμα και σήμερα οι συντάξιμες αποδοχές του; Αλλά ας είναι. Μπορούμε να παραβλέψουμε το ακραίο ίσως παράδειγμα μας. Το θέμα των αναδρομικών, που διάφορες κοινωνικές ομάδες μαζικά διεκδικούν σήμερα, έχει και ένα ηθικό υπόβαθρο. Όταν η πατρίδα κινδυνεύει, όλοι πρέπει να μειώνουμε τις απαιτήσεις μας και να προσπαθούμε περισσότερο για την σωτηρία της. Γι αυτό και το μοίρασμα αναδρομικών επιστροφών χρημάτων στα προνομιούχα μέλη της κοινωνίας μας, όπως είναι οι συνταξιούχοι των «ευγενών» ταμείων, οι γιατροί, οι στρατιωτικοί, οι καθηγητές πανεπιστημίου και οι δικαστικοί, δημιουργεί ένα πολύ κακό προηγούμενο μέσα στη χώρα, αλλά και αμαυρώνει ακόμη πιο πολύ την ήδη τραυματισμένη διεθνή εικόνα της.

Στην Ελλάδα σήμερα συγκρούονται οι γενεές και όχι οι τάξεις

Το παραπάνω επιχείρημα δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει πια η ταξική πάλη ή ότι πρέπει να σταματήσουν οι διεκδικήσεις. Οι διεκδικήσεις όμως πρέπει να βασίζονται στον υπάρχοντα πλούτο της χώρας, στον κατά το δυνατό δίκαιο διαμοιρασμό του ΑΕΠ. Θα πρέπει όλοι να αφήσουμε πίσω τα άσχημα χρόνια που πέρασαν και να σταματήσουμε να τα σκαλίζουμε. Να διεκδικήσουμε από εδώ και πέρα δίκαιες και αξιοπρεπείς αμοιβές και συντάξεις, στα χρόνια που έρχονται, βασισμένες στο μόχθο μας και στην συλλογική μας προσπάθεια.
Να προσθέσουμε τέλος ότι κατά την γνώμη μας, κακώς ερμηνεύουν πολλοί το τρέχον πρόβλημα της χώρας σαν ταξικό. Οι τάξεις υπάρχουν φυσικά και η διαπάλη τους συνεχίζεται. Αλλά αυτή τη στιγμή στην πατρίδα συγκρούονται οι γενεές και όχι οι τάξεις. Και δεν υπάρχει πιο δυνατό επιχείρημα , που να αποδεικνύει τα παραπάνω, από την μαζική διεκδίκηση των αναδρομικών.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.