Ανοιξιάτικη μπόρα

Ξύπνησα αργά και άρχισα νωχελικά την καθημερινότητά μου, έβαλα το μπρίκι στο γκάζι για τον πικρό πρωινό καφέ, έπειτα συντόνισα  το ράδιο να μουρμουρά κάπου στο βάθος, δεν μου αρέσουν οι δυνατοί ήχοι το πρωινό, σάμπως να σκιάζομαι από την ανηλεή πρωινή επίθεση του πολιτισμού μας, η κίνηση στο δρόμο, τα κορναρίσματα, οι αγχωμένοι δημοσιογράφοι στις οθόνες, οι λογαριασμοί,  η αγωνία για τον επιούσιο που έγινε τόσο δύσκολος στις μέρες μας.
Το αποφάσισα λοιπόν , σήμερα έχω το ρεπό μου , σήμερα θέλω  μια διαφορετική μέρα.  Κύτταξα το παλιό μου ποδήλατο σχεδόν ενοχικά, το είδα να  δυσανασχετεί από το λεπτό φίλμ σκόνης που το έχει καλύψει, το γνωρίζω  από μέρες,  το ποδήλατό μου  περιμένει σαν βαριεστημένο άτι να το καβαλήσω, να αρχίσουμε τις τρελές βόλτες στην  επικίνδυνη πόλη μας.  Αλλά δεν είχα τη διάθεση.  Κάτι η κούραση από τη δουλειά, κάτι η ρουτίνα που με δηλητηρίασε τις περασμένες βδομάδες,  κάπως γύρναγα το κεφάλι μου από την άλλη μεριά κάθε φορά που το ποδήλατό μου με καλούσε για βόλτα.
Με την πρώτη γουλιά του καφέ άνοιξα που λέτε τον υπολογιστή μου, το όμορφο widget στην άκρη της οθόνης με πληροφορούσε για τον καιρό.   Ηράκλειο, 15 βαθμοί Κελσίου, βροχή.   Έμεινα για μια στιγμή να το παρατηρώ, σχεδόν ανέλπιστο μου φάνηκε, θυμήθηκα όλες τις συζητήσεις με τους συναδέλφους μου για τη νοτιά που μας ταλαιπωρούσε καιρό τώρα, τους άκουγα να μου λένε πόσο άσχημα αισθανόντουσαν, οι μυικοί πόνοι, τα παλιά κατάγματα,  όλα αυτά τα σημάδια της ζωής του απλού ανθρώπου που η νοτιά ξέρει να τα ξετρυπώνει και να τα υπενθυμίζει.  Κάπου στην τηλεόραση άκουσα μια περίτεχνη διατύπωση από ένα μετεωρολόγο, πως τα ιόντα λέει των νότιων ανέμων κινούνται αντίθετα με το μαγνητικό πεδίο της γης και έτσι η ατμόσφαιρα γίνεται βαριά, φορτίζεται.  Μπορεί να είναι κι έτσι.  Ίσως και το συλλογικό μας ασυνείδητο να αισθάνεται πολύ φορτισμένο με όλα όσας μας προέκυψαν τα τελευταία χρόνια.  Μπορεί και να είναι όλη αυτή η κρίση ένας νότιος άνεμος του ανθρώπινου πολιτισμού, που με το αρνητικό του φορτίο “ιονίζει” την βαθιά λαχτάρα μας για  προκοπή και  ευτυχία.

Ας είναι όμως, να τα ξεχάσω λίγο όλα  αυτά  και να προχωρήσω την ημέρα μου.   Κύτταξα την αδιαπέραστη κουρτίνα και την  τράβηξα λίγο, ουρανός συννεφιασμένος, βαρύς,  σάμπως να μου άρεσε αυτή η διαφορετική νότα, η βροχή είναι συχνά  η τελική λύση, όταν ο λίβας και η σοροκάδα ραπίζουν την πόλη μας.  Βγήκα λίγο στην αυλίτσα μου, τα λουλούδια μου ταλαιπωρημένα από τον πρόσφατο χειμώνα,  σάμπως να περιμένουν  μάταια κι αυτά το στοργικό χέρι του κηπουρού τους.  Πήρα το σκονισμένο μου ποδήλατο, με τα λάδια σχεδόν κολλημένα στην αλυσίδα του και άρχισα να κινούμαι αργά στη γειτονιά.  Και τότε ήρθε η βροχή, ήρθε η μπόρα.  Κάποιες αραιές σταγόνες στην αρχή, πιο πυκνές στη συνέχεια, μέχρι που βρέθηκα ξαφνικά να ποδηλατώ στην ήσυχη γειτονιά μου με τη βροχή να με χτυπάει  ανελέητα.  Αλλά δεν σταμάτησα.  Συνέχισα πεισματικά τη βόλτα μου μέχρι που έγινα μούσκεμα, όλα μου τα ρούχα έσταζαν.  Κράτησε μόνο δέκα λεπτά  η πρωινή, ανοιξιάτικη μπόρα.  Ο διστακτικός ήλιος  εμφανίστηκε πίσω από τα μολυβιά σύννεφα, σα ένα μεγάλο παιδί που παίζει το κοσμικό του κρυφτό.    Λίγη αισιοδοξία πλημμύρισε το κουρασμένο μου σώμα, σαν κάτι νεανικό και άδολο να ξύπνησε στην γεμάτη,πια, εμπειρίες ψυχή μου.  Ναι είναι το ρεπό μου, ας το απολαύσω.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.