Πρωτοχρονιάτικο μήνυμα

Πράγματι  ξέκλεψα τον χρόνο , δεν βρίσκω ακριβέστερη  περιγραφή!  Χαμένος κάπου ανάμεσα στις βάρδιες,  δουλεύοντας  με πολύπλοκα εργαλεία  λογισμικού, παλεύοντας με ακατανόητες εντολές της κονσόλας του Linux, κρεμασμένος συνεχώς από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο,  καθώς όλο και λιγότερο θυμάμαι τις υποχρεώσεις μου, αποφάσισα να βρω το χρόνο για να γράψω ένα εορταστικό  μήνυμα.  Ασυνήθιστο για μένα, καθώς δεν είμαι και κανενας θαυμαστής της Χριστουγεννιάτικης γκλαμουριάς .   Από την άλλη μεριά, αν και κάποτε κάποτε  μένω κλεισμένος στο δωμάτιό μου, δεν μπορώ να μην παρατηρώ τις τσακισμένες ζωές που μέρα με τη μέρα ξεφυτρώνουν γύρω μου. Φευγαλέες παρατηρήσεις,  ασήμαντες με την πρώτη ματιά, μέσα στην αγχωμένη καθημερινότητα,  λυπηρές όταν τις παρατηρώ προσεκτικότερα, εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά μου, στα έκπληκτα μάτια μου, τα μάτια του τυχερού, εδώ που τα λέμε, που κρατάει ακόμα τη δουλειά του και την αξιοπρέπειά του.

Αλλά δεν θα επιμείνω περισσότερο στην περιγραφή της απελπισίας,  που έχει γίνει κοινότοπη στις μέρες ετούτης της άγριας μιντιοκρατίας. Να το ξεκαθαρίσω. Η αδικία και η απελπισία  που βλέπω γύρω μου είναι εξοργιστική, με συγκλονίζει σαν άνθρωπο. Αλλά  πολλοί ασχολούνται σήμερα με τους σύγχρονους άθλιους, ο τρόπος που το κάνουν είναι όμως θέμα άλλου άρθρου.

    Θα μπορούσα να ανακαλέσω άλλωστε τον στριμμένο  τον Σκρούτζ, από την κλασσική Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Charles Dickens, που ίσως να του μοιάζω κιόλας,  έτσι όπως κάθομαι εδώ,  εθελοντικά μοναχικός, κυνηγώντας λέξεις και χίμαιρες. Ίσως να είμαι και ‘γω ένας Σκρούτζ των ιδεών , έτσι όπως μαζεύω τσιγγούνικα τις λέξεις και τις γνώσεις, κλεισμένος στον σχεδόν κρύο δωμάτιό μου.

Παράξενο αλήθεια να συλλογίζομαι κατά τέτοιον τρόπο,  χρονιάρες μέρες. Κι άλλωστε η φετινή προσωπική μου πορεία δεν υπήρξε κακή. Προσπαθώντας όμως να αραδιάσω κάποιες έστω λέξεις που να αντιπροσωπεύουν κάτι ευρύτερο από το, κάπως υπετροφικό,  εγώ μου, ένα κείμενο που να έχει μια ευρύτερη ματιά,  η σκοντάφτω συνεχώς σε αντικειμενικές δυσκολίες.   Τι αλήθεια να πρωτοσχολιάσω από μια τόσο δύσκολη χρονιά για την πατρίδα μου.  Ποια φωτεινή ελπίδα άραγε να ξετρυπώσω μέσα από  το βαθύ σκότος, από  τον φόβο που έχει παραλύσει τις πιο δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας μας.  Μέχρι και το τέλος του κόσμου παραλίγο να έρθει φέτος, ενισχυμένο από μια λογική τελολογίας σχεδόν μεσαιωνικού τύπου.

Και ο Τόλκιν αλήθεια,  που ξαναπέρασε στις πλατιές μάζες με τον οδοστρωτήρα του Χόλλυγουντ, ίσως να μου ταίριαζε με τις υπέροχες μανιχαϊστικές μονομαχίες που εξιστορεί.  Το καλό και το κακό, ιδωμένο μέσα από τα παραμύθια του, αποκτούν μια αλλόκοτη μεταμοντέρνα οπτική στην δίχως πίστη εποχή μας.  Έρχεται μήπως ή ώρα που θα παραμερίσουμε τις μικροδιαφορές μας, τις λεπτές αποχρώσεις και τις εξεζητημένες αναζητήσεις των περασμένων χρόνων της ευμάρειας, που θα αναγκαστούμε ίσως τώρα,  τούτη εδώ η γενιά , να δώσουμε μια μάχη πολύ πιο πρωταρχική, στηριγμένη πάνω στα θεμελιώδη ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης;

Βρήκα από ένα παλιότερο άρθρο μου το απόσπασμα οθόνης με το μάτι του Σαουρόν.  Το άγρυπνο μάτι που ακούραστα  παρακολουθεί την μέση Γη, που είναι έτοιμο να εξαπολύσει τις δυνάμεις του Κακού μοιάζει ίσως υπερβολική σαν εικόνα ικανή να περιγράψει την πολύπλοκη   πραγματικότητα της τεχνολογικής εποχής μας.  Ιδωμένο όμως από την οπτική των απλών ανθρώπων, αυτών που δεν κατέχουν την γνώση των πολύπλοκων εργαλείων οικονομικής ανάλυσης, που δεν έχουν τη ικανότητα να αξιοποιήσουν τον τεράστιο όγκο της διαθέσιμης πληροφορίας, ίσως όλο αυτό που συμβαίνει να φαντάζει εξίσου ακατανόητο.

Πως αλήθεια μπορεί να πειστεί ο καθημερινός άνθρωπος, αυτός που αγόγγυστα τόσα χρόνια κουβαλά το φορτίο της καθημερινότητας,  ότι είναι ο Ένοχος που πρέπει να πληρώσει τα σπασμένα της αλόγιστης επέκτασης του χρηματοπιστωτικού συστήματος;  Ίσως οι σοβαροί τραπεζίτες να του ασκούν το ίδιο δέος που ασκούσαν στον άνθρωπο της Μέσης Γης τα Δαχτυλιδοφαντάσματα του Σαουρόν. Ίσως να τους μισεί κατά τον ίδιο τρόπο…

Κι ακόμα φέτος είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε   την  τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων, ένα σημαντικό, πλανητικού επιπέδου γεγονός της εικονολατρικής  εποχής μας.  Παρατηρούσα το ακριβό πολυθέαμα, με τις καμινάδες της βιομηχανικής επανάστασης να σφυρηλατούν τους Ολυμπιακούς κύκλους.

 Δεν ξέρω γιατί, εγώ όμως νόμιζα πως έβλεπα τον πύργο του Σαρουμόν με τα προβιομηχανικά του λαγούμια.  Αναλογίστηκα πολλές φορές μήπως αυτοί οι τύποι με τα ημίψηλα καπέλα, οι πρώτοι βιομήχανοι, δημιούργησαν μια ολόκληρη στρατιά από Ούρουκ  Χάι και τους εξαπέλυσαν να συντρίψουν τα βασίλεια των ανθρώπων.  Ίσως να με επηρέασε και η ζέστη του ελληνικού καλοκαιριού, αλλά μου φάνηκε πως κάπου εκεί είδα και τον μάγο Σαρουμόν, να κινεί τα νήματα της πολύπλοκης βιομηχανίας κατασκευής τεράτων.

Κι αναλογίστηκα επίσης τις προηγούμενες γενιές, τον τρομερό 20 αιώνα με τα άπειρα θύματα πολέμων και θηριωδιών, με τα λαμπρά επιστημονικά επιτεύγματα και την βαθιά αισιοδοξία για την αέναη πρόοδο, την χωρίς σταματημό και τότε σκέφτηκα, ίσως,  λίγο καθαρότερα.  Ίσως ,λέω, ίσως η πίστη στην ανάπτυξη και στο κέρδος ξέφυγαν από τα όρια της ανθρώπινης λογικής, από την σχέση αιτίου αποτελέσματος που στηρίζει τον μοντέρνο κόσμο μας και πέρασαν στην άλλη όχθη στην τελολογική πίστη και θεώρηση.  Μήπως αντί για εργαλεία ευημερίας και προόδου έγιναν αυτοσκοπός αυτά τα ίδια τα εργαλεία και μας οδήγησαν  σε μια λογική πλάνη, διαταξική και πανανθρώπινη, μια πλάνη σε επίπεδο φιλοσοφικής προσέγγισης του ιδεατού κόσμου μας.

Όχι πως σταμάτησε η πάλη των τάξεων ξαφνικά. Καθόλου.  Ίσα ίσα που στον δυτικό κόσμο έσπασαν οι παλιές συμμαχίες των πλουσίων με τα μεσαία στρώματα.  Η πάλη των τάξεων έγινε πλέον σκληρότερη αλλά και πιο πολύπλοκη.   Γιατί όλοι αλλάξαμε μέσα στο χωνευτήρι της ιστορίας. Αλλά και πάλι δεν θέλω να απομακρυνθώ από το άρθρο μου. Η πάλη των τάξεων δεν είναι το κυρίως θέμα μου.

Θέλω να είμαι όσο πιο ειλικρινής μπορώ. Βλέπω στις τηλεοράσεις χείμαρρο λέξεων να εκθειάζουν την Ανάπτυξη, σαν την λυδία λίθο που θα λύσει όλα μας τα προβλήματα.  Βλέπω γύρω μου ένα κόσμο γεμάτο φανταχτερά περιτυλίγματα, ωραίες εικόνες  και συσκευασίες, ένα κόσμο θελκτικό και επιθυμητό. Κάθε φορά όμως που προσπαθώ να σκίσω το περιτύλιγμα, να δω πίσω από τις ωραίες συσκευασίες, κάθε φορά ανακαλύπτω τα λαγούμια του Σαρουμόν, τις ακατάπαυστες φωτιές της Μόρντορ να καίνε και να δημιουργούν καινούρια τέρατα, επιθετικά, επεκτατικά χωρίς κανένα οίκτο και έλεος.

  Ίσως να είναι αυτός ο λόγος, που  από τη μαγική στρατιά των ηρώων του Τόλκιν , αυτός που με γοήτευσε, αυτός που με συγκλόνισε πιο πολύ από όλους είναι ο Δεντρογένης.  Αυτός ο άγαρμπος ήρωας, από τη γενιά των Εντ, αυτός ο βαρετός πανάρχαιος ακρίτας των δασών, που φτιάχτηκε για να φυλάει τα ανυπεράσπιστα δέντρα, τη φύση δηλαδή, από τις επιθέσεις των υπόλοιπων φυλών της μέσης Γης,  ταυτίστηκε και σχεδόν έγινε ένα με τα δέντρα που προστάτευε.  Στον σιωπηλό αυτό κόσμο που ο χρόνος μετράει αλλιώς ο ταγμένος φρουρός βγήκε ξαφνικά από την  αργόσυρτη μακαριότητα του. Οργίστηκε από την μεγάλη καταστροφή που προκάλεσε η  βιομηχανία του Σαρουμόν και χρησιμοποίησε τα στοιχεία της φύσης  για να τιμωρήσει την έπαρσή του.

Ο σοφός αρχέγονος φύλακας κατάλαβε αυτό που εμείς, εγκλωβισμένοι  καθώς είμαστε στον μικρόκοσμό μας αρνούμαστε να δούμε.  Είδε την μεγάλη εικόνα βιασμού και καταστροφής που πλανάται σαν κατάρα πάνω από τον ίδιο τον πλανήτη που μας γέννησε, που είμαστε σάρκα από την σάρκα του.  Είδε εμάς, τους ατελής ημίθεους της πυραμίδας της ζωής, να δρούμε αλόγιστα, καταστροφικά, κατ ‘αρχήν απέναντι στους ίδιους μας τους εαυτούς και έπειτα με έπαρση απέναντι στη Γη, στην αρχέγονη μητέρα μας.  Ναι, το πιστεύω ακράδαντα, ο Δεντρογένης  είναι ένας από τους καλύτερους ήρωες της μυθολογίας του Τόλκιν.  Από το ίδιο μας το σπίτι, από τους ξεχασμένους και καταφρονεμένους θα ξεπηδήσει ο μελλοντικός Δεντρογένης της πραγματικής ζωής.  Και θα σαρώσει με την σοφία και τη δύναμή του τα ατελή Ορκ που εξαπλώθηκαν σαν την ασθένεια πάνω στη μάνα Γη…

Είναι τελικά αυτό ένα πρωτοχρονιάτικο μήνυμα;  Δεν είμαι και τόσο σίγουρος.  Αλλά θα ήθελα κλείνοντας να επισημάνω ότι πλησιάζουμε το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.  Και μάλιστα το άγνωστο νέο που θα έρθει θα αμφισβητήσει τα πάντα, κάθε τι που έχει προκύψει από την αδυσώπητη εξέλιξη του παλιού Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού.  Η μάχη θα δοθεί και  κανένας δεν θα μπορέσει να μείνει αμέτοχος.  Όσο κι αν το επιθυμεί.

 

Ηράκλειο 30/12/2012

 

 

 

  2 comments for “Πρωτοχρονιάτικο μήνυμα

  1. anna
    15/01/2013 at 09:44

    τελειο !!!

    • Pap
      19/01/2013 at 15:16

      🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.