Οι σημερινές κάλπες εγκυμονούν την Ιστορία

samarasΑν και η ονομασία του blog (μέρες μνημονίου) οδηγεί πιθανότατα στο αντίθετο συμπέρασμα, η αλήθεια είναι πως δεν με ενθουσιάζει να γράφω για την πολιτική.
Τους αναγνώστες μου μάλιστα δεν τους ενθουσιάζει καθόλου, όπως φανερώνουν τα στατιστικά στοιχεία. Αλλά οι διπλές κάλπες της φετινής άνοιξης “εγκυμονούν” την Ιστορία,ακόμα και
αν για πολλοστή φορά αποδειχθεί “τσούλα” , σύμφωνα με το γνωστό τραγούδι. Η κρίση που ζει η γενιά μας έξι χρόνια τώρα, έχει σαν ορόσημο τις ταραχές του Δεκεμβρίου του 2008,
ταραχές που ξέσπασαν με αφορμή την δολοφονία από έναν αστυνομικό του δεκαπεντάχρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια. Η δεκαπενθήμερη εκείνη εξέγερση απλώθηκε σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας και είχε ποιοτικά χαρακτηριστικά καθώς εκμεταλλεύτηκε τα νέα μέσα επικοινωνίας για να εξαπλωθεί. Χαρακτηρίστηκε σαν μια εξέγερση των νέων της μεσαίας τάξης, που είχε αρχίσει να αισθάνεται την πίεση της επερχόμενης κρίσης. Ίσως τα γεγονότα του 2008 αποτιμηθούν από τον ιστορικό του μέλλοντος σαν το τέλος της περιόδου που αποκαλούμε μεταπολίτευση στην πατρίδα μας.

Δύο χρόνια αργότερα ήρθε η περίφημη ομιλία του τότε πρωθυπουργού Γεώργιου Παπανδρέου στο Καστελόριζο, από την οποία πληροφορηθήκαμε την είσοδο της Ελλάδας στον Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Τον επόμενο μήνα η Ελλάδα αιτήθηκε δάνειο ύψους 110 δις ευρώ, 80 από τις 15 χώρες της Ευρωζώνης και 30 από το ΔΝΤ. Για να παραχωρηθούν αυτά τα χρήματα στην αποκλεισμένη από τις διεθνείς αγορές χώρα, υπογράφηκαν μια σειρά από συμφωνίες με την Τρόικα των δανειστών. Όλες αυτές οι συμφωνίες ονομάζονται συνοπτικά μνημόνιο. Στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι σήμερα, παραμονή των Ευρωεκλογών του 2014, που γράφεται το παρόν άρθρο, πολλά άλλαξαν στην πατρίδα μας. Ακολούθησαν μειώσεις μισθών, απολύσεις και κατάρρευση ολόκληρων παραγωγικών τομέων όπως η οικοδομή και τα συναφή με αυτή επαγγέλματα. Υποτίθεται ότι όλη αυτή την περίοδο βρίσκεται σε εξέλιξη μια γενικευμένη μεταρρύθμιση στα πρότυπα των γερμανικών mini jobs, με έμφαση στις ιδιωτικοποιήσεις και στην ευελιξία της αγοράς εργασίας. Το πραγματικό της αποτέλεσμα είναι ότι οι μισθοί των νεοεισερχομένων στην εργασία μειώθηκαν τόσο πολύ, ώστε να μοιάζουν πιο πολύ με χαρτζιλίκι παρά με μισθοδοσία. Παράλληλα η ανεργία αυξήθηκε σε πρωτοφανή για τη γενιά μας επίπεδα, με 1.300.000 επίσημα καταγεγραμμένους ανέργους, 26.5% του ενεργού οικονομικά πληθυσμού. Είναι ασφαλές να συμπεράνουμε ότι η πραγματική ανεργία είναι ακόμα μεγαλύτερη. Να σημειώσουμε επίσης ότι η ανεργία χτυπάει ιδιαίτερα τη νέα γενιά, μια γενιά που κόστισε πάρα πολύ στο εθνικό μας εισόδημα η μόρφωσή της, με ακριβά φροντιστήρια, διδακτορικά και τα συναφή, κόστος που τώρα δεν μπορεί να επιστραφεί από την αγορά εργασίας. Είναι φυσικά κοντόφθαλμο να φορτώσουμε όλες τις εγγενείς αδυναμίες της ελληνικής παραγωγικής μηχανής στο μνημόνιο, αυτή έδειχνε από καιρό σημάδια απορρύθμισης. Όμως μετά από 5 σχεδόν πολύ σκληρά χρόνια δεν φαίνονται σημάδια ανάκαμψης στο ορατό μέλλον.

Στο μεταξύ το δημόσιο χρέος της χώρας παραμένει υψηλότατο, πάνω από τα 320 δις ευρώ, ένα ιλιγγιώδες ποσό που αν δεν αλλάξει κάτι θα μετατραπεί σε μόνιμο βραχνά και για τις επόμενες γενιές των Ελλήνων. Η καθημερινότητα έχει γίνει εφιαλτική για πάρα πολλούς συμπολίτες μας, η νοσηρότητα και η θνητότητα του πληθυσμού επιδεινώνονται στις κρίσιμες ηλικίες των 40 με 50. Μια ολόκληρη γενιά χάνεται με διαδικασίες που θυμίζουν καθαρή φυσική επιλογή και όχι οργανωμένη κοινωνία.

Έτσι λοιπόν, μέσα σε αυτή την τεταμένη ατμόσφαιρα, το πολιτικό σκηνικό αλλάζει άρδην. Για πρώτη φορά μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου πολέμου, ένα κόμμα που κατάγεται κατ’ ευθείαν από τον ΕΑΜογενή κόσμο, ετοιμάζεται να περάσει στην πρώτη θέση της προτίμησης των ψηφοφόρων. Στον άλλο πόλο, τα παλιά κόμματα του δικομματισμού, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, έχουν στήσει μια περίεργη λυκοφιλία των “νοικοκυραίων”. Οι συνήθως αδιάφορες και χαλαρές ευρωεκλογές έχουν μετατραπεί σε ντέρπι κορυφής. ΟΙ διπλές κάλπες των φετεινών εκλογών, αυτοδιοίκηση και ευρωκοινοβούλιο, έδωσαν την ευκαιρία στους ψηφοφόρους να βγάλουν τις “υποχρεώσεις τους” στις δημοτικές, ενώ αναμένεται το όπλο να “εκπυρσοκροτήσει” στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, με ενίσχυση των ευρωσκεπτιστικιστικών κομμάτων. Αυτό που θα ξεκινήσει σε λίγες ώρες θα είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον, καθώς φαίνεται πως η ελληνική κοινωνία θα λύσει στα επόμενα χρόνια όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς της , από την Μικρασιατική Καταστροφή ως σήμερα. Άγνωστος Χ παραμένει ακόμα η νέα γενιά, η οποία δεν έχει βρει προς το παρόν τον βηματισμό που οι καιροί επιτάσσουν. Το ζητούμενο φυσικά στις μέρες μας δεν είναι η αναβίωση των φαντασμάτων του παρελθόντος, αλλά η διαμόρφωση μιας στιβαρής κοινωνικής συμμαχίας που θα μας οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση αλλά και θα αρθρώσει μια πειστική πρόταση για την ύπαρξη των Ελλήνων στον πολύ ανταγωνιστικό μοντέρνο κόσμο. Καλή ψήφο.

 

http://tiny.cc/qf7dgx

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.