Το πρωτογενές μας έλλειμμα και η θερμαινόμενη κουβέρτα

ΥπόστρωμαΤο λοιπόν κυρ Τάκη μου ίσως να τις θυμάσαι από τα νιάτα σου, τις αισιόδοξες αναλύσεις των seventies για το λαμπερό μέλλον που σε περίμενε. Ένα μέλλον γεμάτο θαυμαστά επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνικής, που θα έκαναν τη ζωή των ανθρώπων εύκολη και ευχάριστη, σχεδόν ηδονική. Φλεβάρης του 2014 πια και η νύχτα πέφτει σαν παγωμένο μέταλλο , είσαι τυλιγμένος με μια περίεργη κουβέρτα που μοιάζει με υπνόσακο, με κλειστή την θέρμανση στην μοντέρνα σαλοτραπεζαρία, μόνος στο υπό κατάσχεση σπίτι σου. Ένα άδειο ποτήρι δίπλα στο μπουκάλι του ουίσκι περιμένει αμήχανο κι αυτό. Στο βάθος η μεγάλη οθόνη διαφημίζει κι άλλους τρόπους φτηνής θέρμανσης και μαζί πληθωρικούς κινέζικους στηθόδεσμους με δώρο το ρολόι. Σα να μην έχεις πια κουράγιο να κλείσεις την οθόνη, ίσως είναι και μια συντροφιά μπροστά στην αφόρητη μοναξιά, τη μοναξιά που δεν μπορείς να απαλύνεις ούτε με τον καπνό ούτε με το ποτό. Οι οργουελικές τηλεοθόνες που δεν έκλειναν ποτέ, σα να εμφανίστηκαν από μια άλλη οδό, που ούτε η ζωηρή φαντασία του μεγάλου συγγραφέα μπορούσε να προβλέψει. Εσύ κύριε Τάκη μου έχεις το τηλεκοντρόλ αλλά δεν τολμάς να πατήσεις το OFF, είσαι τόσο αδύναμος και νικημένος, τόσο ολοκληρωτικά παραδομένος, που δεν έχεις την ψυχική δύναμη να ακούσεις τις αλλόκοτες “φωνές” της σιωπής, μέσα στο κρύο διαμέρισμά σου.

Σε παράτησε και η γυναίκα σου, πήρε το παιδί κι έφυγε ψάχνοντας μια καλύτερη τύχη. Χειραφετημένη ή μη έπρεπε να το θυμάσαι κυρ Τάκη μου, οι γυναίκες δεν αγαπούν τους αδύναμους. Το ένστικτό τίς οδηγεί κοντά στους ισχυρούς. Ήσουν κι εσύ ισχυρός κάποτε, σαν χθες σου φαίνεται, με τη δουλειά σου, το καλό αυτοκίνητο, τις παρέες σου, τις διακοπές σου, τις μικρές και μεγάλες απολαύσεις που κάνουν τη ζωή πιο γλυκιά. Μα νά τώρα δα, κάθεσαι μόνος κι αδύναμος και η πολύχρωμη οθόνη κανοναρχά για το πρωτογενές πλεόνασμα, την έξοδο από την κρίση, για το πιο βαθύ σκοτάδι που είναι πάντα πριν το χάραμα, τέτοια δηλαδή, εμπόριο ελπίδας ανάμεσα στα “έξυπνα” προϊόντα των τηλεπωλήσεων. Αλλά ακόμα κι όταν έρθει αυτή η ανάκαμψη, σκέπτεσαι τις σπάνιες στιγμές που καθαρίζει το μυαλό σου απ’ την κατάθλιψη, αυτή η ανάκαμψη τι θα σημάνει για σένα;

Μεσήλικας και χρεωμένος, χωρίς δυνάμεις πια για να κάνεις μια καινούρια αρχή. Γιατί οι πολιτικές, όλες οι πολιτικές, προοδευτικές, νεοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές ή εθνικές, χαράζονται πάνω στη λογική της κρίσιμης μάζας. Στοχεύουν σε ομάδες ανθρώπων που διασώζουν και τους παρέχουν εφόδια να προχωρήσουν, για να αρχίσει και πάλι ο καινούριος κύκλος της οικονομικής προόδου. Στο μεταξύ όμως μέσα στην περίεργη διαπάλη, που εμπλέκονται πρόσωπα, ιδέες, τάξεις και έθνη ακόμα, στις μυλόπετρες της ανάγκης και της επιβίωσης συνθλίβονται τα άτομα, τα ξεχωριστά πρόσωπα που αναδεικνύονται αν ζουμάρεις το νοητό φακό πάνω στο πλήθος. Άλλη μια τέτοια λεπτομέρεια είσαι κυρ Τάκη μου και αυτά τα ξέρεις πολύ καλά, μιας και είσαι και μορφωμένος, θυμάσαι πόσο μόχθησε ο πατέρας σου για να σε σπουδάσει; Πόσες στερήσεις, πόση λιτότητα, χωρίς ΔΝΤ και ευρωπαϊκή επιτροπή, καθαρά βαλκανική. Τι άλλαξε τώρα λοιπόν; Πάντα έτσι δεν ήταν η Ψωροκώσταινα; Με πλεόνασμα η χωρίς, για να πιάσεις την καλή έπρεπε να ανήκεις κάπου κυρ Τάκη μου. Χρειαζόσουν τις κατάλληλες γνωριμίες, τα κονέ σου. Το κονέ αγαπητέ μου το μαθαίνουν τα νήπια στην αξιολάτρευτη πατρίδα πριν μάθουν το μπαμπά.

Έτσι δεν πορεύτηκες και πρόκοψες κι εσύ; Μόνο που τώρα οι παλιοί φίλοι που σου έκαναν τα “δωράκια” και συ τους ψήφιζες, μαζί με όλους του υπόλοιπους του 80%, τα κονέ σου ντε, έγιναν ξάφνου οι βασανιστές σου. Έφεραν κάτι περίεργους τεχνοκράτες από την “Εσπερία” και σε βομβαρδίζουν συνεχώς με προπαγάνδα, χρέη, μέτρα, μεταρρυθμίσεις, ανταγωνιστικότητα μπλα μπλα, μνημόνιο το είπαν όλο αυτό. Τα δισεκατομμύρια περνάνε σαν στραγάλια μέσα από την ψυχρή εκφορά των τηλεπαρουσιαστών. Το δικό σου δράμα έγινε και πλανητική υπερπαραγωγή στο τέλος. Τo παρέλαβαν τα διεθνή media και το έπαιξαν σαν “Greek Crisis”. Πάει και το Greek lover, το famous Greek mousaka, το Mama Lindos, πάνε όλα. Σε συκοφάντησαν, σε είπαν τεμπέλη και κακομαθημένο, εσένα που δούλεψες σαν σκυλί για να στήσεις τη δουλειά σου, που ξεχέρσωνες από δέκα χρονών παιδάκι τα χωράφια του πατέρα σου και τώρα στα σαράντα συν έχεις διαλυμένη μέση.

Αλλά δεν φταίνε μόνο οι άλλοι κυρ Τάκη μου, φταις και συ. Πολλές φορές σε τσάκωσα στα φόρα να τρολάρεις, οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν το αγαπημένο σου. Ξάφνου ανακάλυψες κι εσύ ότι είναι προνομιούχοι και άρχισες να αναμασάς και να ζητάς την κεφαλή επί πινάκι. Στάσου λίγο κε Τάκη μας, στάσου. Εσύ ο ίδιος δεν ήσουνα που τους λάδωνες τους “φτωχομπινέδες” για να κάνεις γρήγορα τη δουλειά σου; Εσύ δεν έλεγες από παλιά ότι το δημόσιο είναι για τους αποτυχημένους, για να βολέψουμε κανένα παιδί που δεν είναι ικανό να προκόψει μόνο του; Πως μεταβλήθηκαν έτσι ξαφνικά σε σούπερ προνομιούχους; Μήπως έβαλες κι εσύ το χεράκι σου;

Αχ κυρ Τάκη μου μπορώ να αραδιάσω πολλά τέτοια, να γεμίσω σελίδες ολόκληρες. Αλλά ας μην πλατειάζουμε, θα σου το πω ευθέως. Το πρωτογενές πλεόνασμα θα το πετύχει η πατρίδα , αργά ή γρήγορα, μην έχεις καμιά αμφιβολία. Αλλά εσύ μπορεί και να μείνεις στο δρόμο κάποια στιγμή και να ψάχνεις τα συσσίτια για να ξεγελάσεις την πείνα σου. Γιατί στο μεταξύ θα έχεις μείνεις εκτός της “κρίσιμης μάζας”. Θα ασχοληθεί μαζί σου κανένας παπάς ή ίσως και η ΜΚΟ της γειτονιάς. Και παρά το “πρωτογενές πλεόνασμα”, εσύ θα κοιμάσαι μονίμως με την κουβέρτα υπνόσακο και το πρωτογενές έλλειμμα. ΤΟ πρωτογενές έλλειμμα είναι και δικό σου αλλά είναι πάνω από όλα της πατρίδας. Που την πήραν οι παγκόσμιοι σαράφηδες και την διέσυραν, την εξευτέλισαν, την φόβισαν τόσο που βγήκαν από τα σπλάχνα της τα παλιά θεριά, τα χειρότερά της στοιχεία, οι φασίστες, οι δοσίλογοι, οι αεριτζήδες, όλος αυτός ο συρφετός που πίστεψες ότι είχε ητηθεί οριστικά μετά την μεταπολίτευση. Μπορεί και να είναι αργά, αλλά ίσως και όχι κε Τάκη μας.

Πάτα το OFF στο τηλεκοντρόλ, πέτα την θλιβερή κουβέρτα που τυλίχτηκες για να περάσεις τον χειμώνα και ετοιμάσου να δώσεις την μάχη ενάντια στο δικό σου πρωτογενές έλλειμμα. Το έλλειμμα της αξιοπρέπειας. Που είναι και της πατρίδας. Και να σου πω κι ένα τελευταίο. Το κείμενο ετούτο είναι μόνο ένα χρονογράφημα. Ίσως κάπως αγενές, μιας και χρησιμοποιεί υπερβολικά την προστακτική. Ευτυχώς εσύ δεν υπάρχεις κε Τάκη. Είσαι μόνο ένα δημιούργημα της φαντασίας μου. Ή ίσως ένα κακό όνειρο. Ευτυχώς.

 

  3 comments for “Το πρωτογενές μας έλλειμμα και η θερμαινόμενη κουβέρτα

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.