Scrum, ο κος Τσίπρας, μια γραβάτα και μια χώρα

Ένα ακόμα δύσκολο ελληνικό καλοκαίρι

Στο rugby ο παίχτης προσπαθεί να προωθήσει την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή και οι αμυντικοί μάχονται με κάθε τρόπο να τον εμποδίσουν. Μια ιδιομορφία του αθλήματος είναι ότι ο παίκτης δικαιούται να δώσει πάσα μόνο προς τα πίσω. Έτσι και ο κος Τσίπρας, σαν πασαδόρος του rugby πάσαρε την μπάλα πίσω στο εκλογικό σώμα δύο φορές, το ιστορικό πλέον 2015. Ήταν η πρώτη φορά που οι ηγέτες του δυτικού κόσμου τον πήραν στα σοβαρά, καθώς κατάλαβαν ότι διαθέτει πολιτικό αισθητήριο. Του έκανε και  ταχύρυθμα ιδιαίτερα μαθήματα τότε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο μαστροΓιούνγκερ. Με όλα αυτά καταλήξαμε στο…τρίτο το  καλό, δηλαδή στο Τρίτο Μνημόνιο Συνεννόησης (Memorandum of Understanding).

Μάστορας!!!!

Ιδιαίτερα μαθήματα από τον ΜαστροΓιούνκερ

Πάνω στον ίδιο καμβά, τρία χρόνια αργότερα, ο πρωθυπουργός έστησε μια μικρή φιέστα στο πολύπαθο Ζάππειο, για να γιορτάσει την έξοδο από τα μνημόνια. Το επιχείρημα της “εξόδου” στηρίζεται στην συμφωνία της 21ης Ιουνίου, όπου το Eurogroup αποφάσισε επιμήκυνση των αποπληρωμών του ελληνικού χρέους, δηλαδή μια δεκαετή αναβολή πληρωμών, συνοδευόμενη από τους σχετικούς τόκους, που δεν κρίνονται όμως υπέρογκοι. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε επίσης ότι δεν χρειάζεται τέταρτο μνημόνιο, αλλά αντίθετα επέμεινε στην τήρηση των συμφωνηθέντων και στην προικοδότηση του “μαξιλαριού ασφαλείας” . Πρόκειται για ένα ποσό άνω των 20 δισεκατομμυρίων €, που κρατάμε στα ταμεία μας, γιατί η χώρα δεν έχει αποκαταστήσει ακόμη την ομαλή χρηματοδότησή της από τις αγορές.

Φθηνές πτήσεις – Low fare flights calendar

Το τρίτο μνημόνιο ψηφίστηκε την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου του 2015, ένα βράδυ που όλη η Ελλάδα γιορτάζει στα πανηγύρια την Κοίμηση της Θεοτόκου, μιας από τις λαμπρότερες γιορτές της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης. Είχε προηγηθεί ο δραματικός Ιούνιος του 2015, με την ουσιαστική απώλεια ελευθερίας των πολιτών, μετά το κλείδωμα των λογαριασμών τους με τα περίφημα capital controls και το κλείσιμο για μια βδομάδα των τραπεζών. Προκηρύχθηκε επίσης και το γνωστό δημοψήφισμα του ΟΧΙ, με το ασαφές ερώτημα, που ο κος Τσίπρας πέταξε γρήγορα στο καλάθι της αχρήστων.

Ο Σύριζα, η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και οι ΑΝΕΛ ήταν τα κόμματα που ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο. Το τρίτο μνημόνιο περιλάμβανε πολλά από τα επώδυνα για τους φτωχούς αυτής της χώρας μέτρα, όπως η κατάργηση του ΕΚΑΣ και η μείωση του αφορολόγητου που ψηφίστηκαν, τον Ιούνιο του 2018, που γράφεται το παρόν άρθρο, στο πολυνομοσχέδιο “σκούπα”. Βέβαια η συμφωνία άφηνε περιθώρια διορθώσεων και αντισταθμιστικών μέτρων, σε περίπτωση που η χώρα βελτίωνε την αποδοτικότητα της και έπιανε τους στόχους.

Ο κος Τσίπρας ηγείται κόμματος που αυτοχαρακτηρίζεται της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Εκείνη τη μέρα όμως το κόμμα του χωρίστηκε στα δύο, με την “αριστερή” πτέρυγα της κοινοβουλευτικής του ομάδας να διαχωρίζει την θέση της. Υπήρξε απώλεια της δεδηλωμένης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και προκηρύχτηκαν εκλογές για το φθινόπωρο του ίδιου έτους. Στις εκλογές αυτές ο κος Τσίπρας άλλαξε την “φορεσιά” του και από “έξαλλος” αριστερός μεταμορφώθηκε σε “ρεαλιστή” πρωθυπουργό, που αναλαμβάνει τις ευθύνες της εξουσίας για να “σώσει” την χώρα.

Πάνω στον ίδιο καμβά, τρία χρόνια αργότερα, ο πρωθυπουργός έστησε μια μικρή φιέστα στο πολύπαθο Ζάππειο, για να γιορτάσει την έξοδο από τα μνημόνια. Το επιχείρημα της “εξόδου” στηρίζεται στην συμφωνία της 21ης Ιουνίου, όταν το Eurogroup αποφάσισε επιμήκυνση των αποπληρωμών του ελληνικού χρέους, δηλαδή μια δεκαετή αναβολή πληρωμών, συνοδευόμενη από τους σχετικούς τόκους, που δεν κρίνονται όμως υπέρογκοι. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε επίσης ότι δεν χρειάζεται τέταρτο μνημόνιο, αλλά αντίθετα επέμεινε στην τήρηση των συμφωνηθέντων και στην προικοδότηση του “μαξιλαριού ασφαλείας” . Πρόκειται για ένα ποσό άνω των 20 δισεκατομμυρίων €, που κρατάμε στα ταμεία μας, γιατί η χώρα δεν έχει αποκαταστήσει ακόμη την ομαλή χρηματοδότησή της από τις αγορές.

Πέρα από το μαξιλάρι ασφαλείας, που μας φτάνει πάντως για τρία χρόνια, το μέλλον κείται άγνωστο. Αν σήμερα αναγκαζόμασταν να προσφύγουμε στις αγορές, χωρίς τα ευεργετικά φτηνά δάνεια των Ευρωπαϊκών χωρών, η χώρα θα κατέρρεε και πάλι γρήγορα, καθώς το κόστος εξυπηρέτησης δανεισμού θα παρέμενε πολύ υψηλό. Υποτίθεται ότι στο μεταξύ προχωράμε σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και χτίζουμε ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα. Ο διάβολος όμως κρύβεται στις λεπτομέρειες. Τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια “αγαπούν” δύο συγκεκριμένους τύπους χωρών για να βάζουν τα λεφτά τους και να απολαμβάνουν κέρδη. Η πρώτη κατηγορία είναι χώρες υψηλού ρίσκου  με ισχνό ΑΕΠ και κατά κεφαλήν εισόδημα Σε αυτές τις χώρες ψάχνουν φτηνό εργατικό δυναμικό και ηγετικές ελίτ που μπορούν να συννενοηθούν . Η δεύτερη είναι χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου, με υψηλότατο ΑΕΠ και καθορισμένους κανόνες του παιχνιδιού. Στις χώρες αυτές οι αποδόσεις είναι μικρές αλλά προσφέρουν χαμηλό ρίσκο απώλειας κεφαλαίου,  γεγονός που αρέσει στους διεθνείς διαχειριστές.

Το πρόβλημα της πατρίδα μας είναι πως όσο αργεί να κινηθεί προς την δεύτερη κατηγορία, θα διολισθαίνει αναγκαστικά προς την πρώτη, όσοι σωτήρες κι αν προσπαθήσουν να την σώσουν. Θα ρωτήσετε ίσως αν υπάρχει μια ενδιάμεση κατηγορία.  Η απάντηση είναι ότι ναι υπάρχει και εκεί βρισκόμασταν στο παρελθόν.  Στο μεταξύ όμως πολλές χώρες αναπτύχθηκαν  και μας πλησίασαν, οπότε υπάρχει συνωστισμός πλέον στην “μεσαία” κατηγορία.  Παραδείγματα είναι οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, η Τουρκία και διάφορες ασιατικές χώρες.  Να επισημάνουμε τέλος ότι σήμερα, στην εποχή του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, υπερεκτιμούνται τα κεφάλαια των “διεθνών επενδυτών”. Το πρόβλημα είναι ότι τέτοια κεφάλαια μετακινούνται εύκολα, όταν βρουν καλύτερες ευκαιρίες. Έχουμε λοιπόν την υποχρέωση να δημιουργήσουμε παραγωγικές διαδικασίες με κάποιου είδους “εθνική” στόχευση. Ένα παράδειγμα θα ήταν η αμυντική βιομηχανία, όσο κι αν μας είναι απεχθές να προτείνουμε παραγωγή όπλων. Το πρόβλημα είναι η γεωπολιτική μας θέση. Μας αναγκάζει να αγοράζουμε όπλα έτσι κι αλλιώς.

Να επισημάνουμε τέλος, ότι η λογική των μνημονίων έχει “πετύχει” ένα σκληρό πλήγμα στην προοπτική της πατρίδας μας, ένα πλήγμα που θα το πληρώνει για καιρό η επερχόμενη γενιά. Τα μνημόνια λοιπόν σχεδιάστηκαν προσεκτικά από τους “γιατρούς” του IMF και του ESM, με στόχο να “προσγειώσουν” την χώρα στο “πραγματικό” της ανταγωνιστικό επίπεδο. Προσπαθούν επίσης να αποφύγουν, κατά το δυνατό, μια κοινωνική έκρηξη της μεσαίας τάξης, γι αυτό την “αποκοιμίζουν” χωρίζοντας της σε κομμάτια και αφαιρώντας σταδιακά και εκ περιτροπής από το εισόδημά της. Το πρόβλημα μιας τέτοιας προσέγγισης όμως, είναι ακριβώς αυτή η επιτυχία της. ( Μην αμφιβάλετε! Το σχέδιο εφαρμόστηκε αριστοτεχνικά στην περίπτωση της Ελλάδας) Δημιουργεί ένα καταθλιπτικό κλίμα ήσσονος προσπάθειας, μια αμυντική προσέγγιση, όπου κάθε οικογένεια στη χώρα καταστρώνει συνεχώς σενάρια καταστροφής. Προσπαθεί να περισώσει ότι μπορεί από τα τυχόντα assets και δεν ελπίζει σε βελτίωση της κατάστασης. Όταν κάποια στιγμή ο πολίτης καταφέρνει να κερδίσει λίγα χρήματα, ένας συντριπτικός φορολογικός μηχανισμός τον περιμένει.

Υπάρχει κάποιος κόσμος στην “ζώνη του λυκόφωτος” της ελληνικής οικονομίας, που προσλαμβάνει την φοροαποφυγή σαν ζήτημα ζωής και θανάτου. Η λογική των στοχευμένων επιδομάτων δημιουργεί μια στρατιά από άνεργους “πολυτελείας”, που συγκεντρώνουν φακέλους με χαρτιά και τα υποβάλλουν στις υπηρεσίες και τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες. Οι συμπολίτες μας αυτοί δεν θα προτιμήσουν ποτέ να δουλέψουν ένα μεροκάματο των 25 ευρώ στην συγκομιδή της αγροτικής παραγωγής, γιατί τους τα παρέχει ο κος Τσίπρας με τα επιδόματά του . Πρόσβαση στο διαδίκτυο και αρκετή υπομονή αρκούν για να επιβιώσει κάποιος λιτά στην εποχή του ΣΥΡΙΖΑ. Έχει εξασφαλισμένη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σίτιση στα διάφορα “πρυτανεία”, αρκεί ένα σπιτάκι από τον μπαμπά για να μπαλώνει την κατάσταση και να έχει άπλετο χρόνο φλυαρίας στα κοινωνικά δίκτυα. ( Ψάξτε τους, κάποιοι από αυτούς είναι και επαναστάτες…) . Τώρα αν κατά διαστήματα σηκώνονται από τον καναπέ και ψιλοασχολούνται σε κάποια εποχιακή μαύρη εργασία, ακόμα καλύτερα.

Φθηνές πτήσεις – Low fare flights calendar

Επειδή λοιπόν η κυβέρνηση δεν μπορεί να πάρει τα χρήματα για την “σίτιση στο πρυτανείο” και την αποπληρωμή των χρεών από τους πολύ πλούσιους, τα μαζεύει από την μεσαία τάξη που θεωρεί ότι την έχει υπό τον έλεγχό της. Δημόσιοι υπάλληλοι, έμποροι και επαγγελματίες φορολογούνται ανηλεώς. Οι τιμές στη αγορά παραμένουν υψηλές και η κυβέρνηση εξακολουθεί να επιδίδεται σε άγρια φορομπηξία. Με άνεση ο κος Τσακαλώτος ψήφισε τις προάλλες την “διεύρυνση της φορολογικής βάσης”, την αφαίρεση δηλαδή ενός ακόμα δεκαπενθήμερου από τους φτωχότερους μισθωτούς της χώρας. Νέα αύξηση στις τιμές των προϊόντων καπνού έρχεται. Να μην πιάσουμε τις συντάξεις όπου οι περικοπές έφτασαν στην πλήρη κατάργηση του ΕΚΑΣ, ένα ποσό σχεδόν αστείο που οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ δεν βρήκαν ισοδύναμο για να το περισώσουν. Το ψωμί είναι ακριβό τώρα πια, που οι φούρνοι έγιναν…boutiques, όπως επίσης και τα καύσιμα που υπερφορολογούνται.

ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Η λίστα μπορεί να μεγαλώσει πολύ και γρήγορα, αλλά δεν θα θέλαμε  να σας κουράσουμε. Θα ξαναγυρίσουμε στο παράδειγμα του rugby. Κάποια στιγμή, όταν προκληθεί φάουλ στην διάρκεια του αγώνα, το παιχνίδι πρέπει να ξαναρχίσει. Τότε ο διαιτητής διατάζει το scrum. Με απλά λόγια οι ομάδες παρατάσσονται απέναντι, η μπάλα πετάγεται στη μέση και αρχίζει το…σπρώξιμο για την κυριαρχία της μπάλας.

Φθηνές πτήσεις – Low fare flights calendar

Σε αυτή ακριβώς την φάση βρίσκεται πια το πολιτικό παιχνίδι στην Ελλάδα. Οι ομάδες έχουν παραταχθεί στο scrum και το παιχνίδι ξαναρχίζει οσονούπω. Μόλις ο κος Τσίπρας θεωρήσει την στιγμή κατάλληλη, θα δώσει την πάσα στους ψηφοφόρους, θα ζητήσει εκλογές δηλαδή. Τι πλεονεκτήματα έχει κερδίσει στο μεταξύ ο πρωθυπουργός; Το σημαντικότερο κατά την γνώμη μας είναι ότι έχει προλάβει να στήσει ένα μηχανισμό στην ελληνική κοινωνία, που θα του επιτρέψει να μείνει στο παιχνίδι σαν κυρίαρχος και όχι αουτσάιντερ. Να μην έχετε αμφιβολίες, ο κος Τσίπρας ήρθε για να μείνει. Το πιθανότερο είναι να ζητήσει εκλογές από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέσα στο φθινόπωρο, πακεταρισμένες με κάποια “δωράκια” στην εκλογική του πελατεία. Ο πολιτικός χρόνος και το διεθνές περιβάλλον μπορεί να του δημιουργήσουν προβλήματα αν το τραβήξει μέχρι το τέλος, ή ,έστω, το καλοκαίρι του 2019. Και οι ψηφοφόροι; Πως θα αντιδράσουν άραγε; Αφού το ξέρετε, γιατί ρωτάτε; Στο επόμενο editorial…

http://tiny.cc/390zuy

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.